Babalar ve Oğullar
Çağan Irmak'ın Babam ve Oğlum'unu kâh ağlayıp kâh gülerek izledim. Gittiğim mahalle sinemasında pazartesi gecesi son seansa güç bela yer bulabildim. Nineler, amcalar, teyzeler oradaydı. Arkamda bir teyze film öncesi fragmanlar gösterilirken yakınıyordu, 'bu sinema da amma gürültülü yermiş!' Babam ve Oğlum görünüşe bakılırsa sinema izleyicisi olmayan ama sinemada sahiciliği ve duyguyu özleyen bir kitleyi salonlara çekmişti. Ben sulu gözlü bir adamım, üstelik 'canımdan öte can' iki oğlum var, belki bir on yıldır bu kadar güzel bir Türk filmi izlememiş, hiçbir filmde bu kadar ağlamamıştım. Sinemamızın dokunduğu dizi filmleri bile sinema tılsımına boyayan bu genç dehasına selam olsun. Bu filmle birlikte sanatın o kudretli dilini bize gösteren oyuncu kadrosuna da ayrıca kutlamak isterim. Babam ve Oğlum sinemada yitire yazdığımız hâlisliği ve sahiciliği sinemamıza iade ediyor, hayatın sıradan olaylar arasına sıkışan büyük meselelerini, söylemeden konuşmanın o eşsiz müziğini hayatlarımıza katıyor....

Diğer yazılar arşivdedir. Lütfen göz atın...